رزمایش چندملیتی نیروی هوایی هند، تارانگ شاکتی 2026، روز 12 اکتبر 2026 پس از 17 روز پرواز با هفت نیروی هوایی خارجی در پایگاه هوایی جودپور به پایان رسید. مشارکت سریلانکا، یک فروند هواپیمای بیچکرافت کینگ ایر 360ER با خدمه ای شش نفره، در گزارشی که وزارت دفاع سریلانکا در 16 اکتبر منتشر کرد تأیید شد.

این رزمایش از 26 سپتامبر با شعار «قدرت در مشارکت» برگزار شد. این دومین دوره پس از نخستین تارانگ شاکتی در سال 2024 بود و استرالیا، بنگلادش، فرانسه، آلمان، سریلانکا، امارات متحده عربی و ایالات متحده را در کنار کشور میزبان گرد هم آورد و چند کشور دیگر نیز به عنوان ناظر حضور داشتند.

جنگنده ها، سوخت رسان ها و یک توربوپراپ

اعلامیه آغازین هند که در 27 سپتامبر منتشر شد، هواپیماهای رزمی شرکت کننده را F-35 لایتنینگ II، رافال و F-16 به همراه ترابری های A400M، C-130 و C-130J و سوخت رسان های MRTT و KC-30A فهرست کرد. اهداف اعلام شده عبارت بودند از آموزش مشترک، قابلیت همکاری و تبادل رویه های عملیاتی میان خدمه پروازی، طراحان مأموریت و کارکنان پشتیبانی، در کنار ایمنی هوافضا.

کینگ ایر سریلانکا در سوی دیگر این طیف قرار دارد. 360ER یک هواپیمای دوموتوره توربوپراپ است که برای ترابری، شناسایی و ارتباط به کار می رود و حضور آن نشان می دهد یک نیروی هوایی کوچک چگونه در یک رزمایش بزرگ شرکت می کند: با انجام مأموریت های پشتیبانی و فراگیری رویه هایی که به نیروهای مختلف اجازه می دهد از یک پایگاه مشترک عملیات کنند.

گروه سریلانکایی شامل دو خلبان، یک ناوبر و سه مهندس زمینی بود. وزارت دفاع گفت این خدمه روی هماهنگی میان کارکنان هوایی و زمینی کار کردند، تخصص فنی مبادله کردند و با توانمندی ها، تاکتیک ها و رویه های دیگر نیروهای هوایی آشنا شدند. سرهنگ دوم خلبان پی جی جی کی بوواته فرماندهی هواپیما را بر عهده داشت.

هدف این رزمایش چه بود

هند از تارانگ شاکتی برای نمایش همزمان استانداردهای عملیاتی و صنعت هوافضای داخلی خود به شرکا استفاده می کند. برنامه 2026 شامل یک بازدید صنعتی برای گروه های خارجی، یک سمینار و مجموعه ای از رویدادهای غیرپروازی بود، از جمله دوی ماراتنی به نام افسر پرواز نیرمال جیت سینگ سخون، تنها عضو نیروی هوایی هند که نشان پارام ویر چاکرا دریافت کرده است.

برای شرکت کنندگان کوچک تر، ارزش رزمایش در دسترسی است. بنگلادش و سریلانکا به ندرت در کنار جنگنده های نسل پنجم و ناوگان های سوخت رسان چندملیتی پرواز می کنند و رزمایش هایی از این دست جایی است که خدمه آنها می بینند مأموریت های نیروی بزرگ چگونه طراحی و از تداخل دور نگه داشته می شوند. نه هند و نه سریلانکا شمار سورتی ها یا ارزیابی گروه های جداگانه را منتشر نکردند که برای این نوع رزمایش عادی است؛ چگونگی طراحی و تفسیر رزمایش های نظامی توضیح می دهد چنین اعلامیه هایی معمولا چه چیزهایی را ناگفته می گذارند.

تارانگ شاکتی 2026 همچنین در الگوی گسترده تر تعامل دفاعی هند در جنوب آسیا و اقیانوس هند جای می گیرد که در آن دهلی نو به جای آنکه فقط گروه هایی را به خارج بفرستد، میزبان شرکا می شود. با تکمیل دوره دوم، پرسش بعدی این است که آیا این رزمایش به رویدادی ثابت و دوسالانه تبدیل می شود و کدام نیروهای هوایی به دوره سوم می پیوندند.