وزارت دفاع استرالیا شرح داده است که سرمایه‌گذاری شش‌ساله 2.4 میلیارد دلار استرالیایی AIR6500 چگونه قرار است هم‌زمان با جایگزینی سامانه‌های قدیمی فرماندهی و کنترل پدافند هوایی، توان صنعتی داخلی را تقویت کند. گزارش 15 اکتبر آن درباره اجرا و هدف صنعتی برنامه‌ای است که پیش‌تر اعلام شده بود، نه واگذاری قرارداد تازه در آن روز.
سامانه مشترک مدیریت نبرد هوایی، یا JABMS، در مرکز این برنامه قرار دارد. گزارش وزارت دفاع می‌گوید سامانه، حسگرها، تجهیزات دفاعی و تصمیم‌گیران را در سراسر نیروهای مسلح متصل می‌کند تا تصویر عملیاتی مشترکی ایجاد شود.
شبکه پشت رهگیرها
JABMS سامانه فرماندهی و کنترل است. خودش موشک یا رهگیر نیست و مبلغ سرمایه‌گذاری آن نباید خرید تعداد مشخصی شلیک دفاعی تلقی شود.
هدف آن کمک به همکاری توانایی‌های متفاوت است. وزارت دفاع، سکوهای کنونی و آینده از جمله ناوشکن‌های کلاس هوبارت، هواگردهای F-35A و پدافند زمینی میان‌برد را در میان تجهیزاتی نام می‌برد که قرار است پس از تحویل یکپارچه شوند.
این زمان آینده مهم است. می‌توان سامانه‌ای را بر پایه چند سکو طراحی کرد، بدون آنکه همه رابط‌ها کامل و آزمایش شده باشند. یکپارچه‌سازی باید در تجهیزات و سازمان‌های واقعی درگیر نشان داده شود، نه اینکه از نموداری که آنها را متصل می‌کند نتیجه گرفته شود.
راهنمای Military Ledger درباره پدافند هوایی چندلایه توضیح می‌دهد چرا حسگرها، اشتراک اطلاعات و تصمیم فرماندهی پیش از پرتاب رهگیر اهمیت دارند.
تخصص داخلی بخشی از سرمایه‌گذاری است
وزارت دفاع می‌گوید مشارکت راهبردی با لاکهید مارتین استرالیا برای توسعه، حفظ و پشتیبانی تخصص حیاتی پدافند هوایی و موشکی یکپارچه در کشور طراحی شده است. هدف صنعتی فراتر از مونتاژ تجهیزات است و توان پشتیبانی و سازگار کردن قابلیت در طول زمان را نیز شامل می‌شود.
گزارش همچنین جایگزینی سامانه‌های قدیمی، ساخت تاسیسات در پایگاه داروین نیروی هوایی سلطنتی استرالیا، خرید خودروهای قابل استقرار و پشتیبانی توانایی‌هایی را توصیف می‌کند که قبلا تحویل شده‌اند. اینها انواع متفاوت کار در یک برنامه گسترده‌ترند و نباید به یک تحویل تجهیزات فروکاسته شوند.
واژه استقلال نیز به این معنا نیست که همه قطعات ساخت استرالیا هستند. پرسش اصلی این است که استرالیا کدام فعالیت‌های طراحی، پشتیبانی و اصلاح را می‌تواند در داخل انجام دهد و حفظ کند. گزارش این هدف را بیان می‌کند، اما تفکیک کامل درصد سهم داخلی ارائه نمی‌دهد.
گزارش اکتبر درباره تصمیم سپتامبر
وزارتخانه به اعلامیه وزارتی 9 سپتامبر ارجاع می‌دهد. آن تاریخ قبلی مربوط به تصمیم سرمایه‌گذاری است؛ 15 اکتبر به توضیح تازه نقش صنعتی و توانمندی آن مربوط می‌شود.
مبلغ 2.4 میلیارد دلار استرالیا، سرمایه‌گذاری برنامه در شش سال است، نه بیانیه‌ای مبنی بر اینکه این مبلغ قبلا خرج شده است. مانند دیگر ارقام بودجه دفاعی، دوره و مرحله تامین مالی بخشی از خود واقعیت‌اند.
بنابراین پیشرفتی که باید دنبال کرد مشخص است: تاسیسات تکمیل‌شده، سامانه‌های قابل استقرار تحویل‌شده، رابط‌های آزمایش‌شده و کاری که واقعا در داخل تداوم یافته است. این مراحل نشان می‌دهند شبکه و ظرفیت صنعتی مورد نظر تا چه اندازه از شرح برنامه به توان قابل استفاده رسیده‌اند.